
Matapos ang isang napakahaba at abalang araw sa trabaho nung isang araw, gustung-gusto ko na lang umuwi sa bahay nang may nakahandang pagkain, at pagkatapos ay matulog na ng diretso. Wishful thinking, kumbaga. Saktong pag-akyat ko mula sa tren, nakita kong nag-iwan ng message ang aking ina, at kinakamusta ako. Bigla na lang ako nakaramdam ng lungkot at naisip ko din na magaling talaga sa timing ang Mama ko.
*
You know how it was when you were young and you wanted to explore and do things on your own? You cower at the unchartered territory you’re about to get into, and with your mom’s prodding, that very thing becomes undaunting. Easy, even. Then you grow up, and you become this independent, strong individual you thought yourself to be. You tell yourself you can do everything on your own, with a little bit, if not zero handholding from anyone else. And then you hear your mother’s voice, and for a moment you want to be young again, if only to hold her hand again like you used to, so you can cower all you want and let your mother face your fears away.
Photo taken in Ocean City, Maryland
Posted in litratong pinoy





